Naukowa publikacja o zbrodni katyńskiej

Thomas Urban, dziennikarz niemiecki, w reportażowym stylu prezentuje dość obszerną publikację Katyń Zbrodnia i walka propagandowa wielkich mocarstw, w której skupia się na politycznym aspekcie wydarzeniaHistorycznie, ale nie bez oceny

Thomas Urban, dziennikarz niemiecki, w reportażowym stylu prezentuje dość obszerną publikację Katyń Zbrodnia i walka propagandowa wielkich mocarstw, w której skupia się na politycznym aspekcie wydarzenia. Zbrodnia wojenna, kategoryzowana jako zbrodnia przeciwko ludzkości została przez autora poddana skrupulatnej analizie, w której poza historycznymi odniesieniami nie brakuje słów krytyki, ze względu na przypisywanie jej przez wiele lat narodowi niemieckiemu. Publikacja ukazała się w Niemczech cztery lata temu, obecnie, przetłumaczona na język polski jest możliwa do zakupienia w naszym kraju.

Autor bardzo dokładnie tłumaczy dzieje zbrodni katyńskiej, ale bardzo dużo miejsca poświęca na, jak sam to nazywa, “kłamstwo katyńskie”. Wątki, które składają się na sprawę i ostateczne przyznanie się władz rosyjskich dopiero w 1990 roku, stara się przeprowadzić chronologicznie, ale też ze względu na układy polityczne, zarówno te podczas II wojny światowej, jak i późniejsze, komunistyczne. Państwa Zachodu, które prawdę o Katyniu znały już w 1943 roku nie podawały tej informacji do wiadomości publicznej, najprawdopodobniej ze strachu przed reakcją władz radzieckich. Wiele państw, przez bardzo długi czas utrzymuje również, że nie zdawało sobie sprawy z tego, że Polacy nie znają prawdy i nie dowiedzieli się o niej przez 44 lata komunizmu.

Rozkaz, który stał się zbrodnią stalinizmu

Urban prowadzi swój wywód dzieląc go na kilka rozdziałów: przyczyny, przebieg (dość skrupulatnie opisany sposób zabijania), koalicje wojenne i powojenne, decyzje Politbiura i zacieranie śladów. W każdym z nich powołuje się na opinie świadków, podaje liczby, miejsca, dokładne zależności NKWD od rozkazów moskiewskich i przygląda się dokładnie narodowościom ofiar. W wyniku masowych rozstrzeliwań, wiosną 1940 roku, życie w okolicach Katynia (a także Kalinina, Kijowa, Mińska i Charkowa) straciło ponad dwadzieścia jeden tysięcy Polaków, w tym około dziesięć tysięcy żołnierzy Wojska Polskiego. Stało się to za sprawa przekazania jeńców wojennych, schwytanych w 1939 roku przez Armię Czerwoną. Decyzją Politbiura, w której zapisano, że jeńcy nie rokują poprawy w stosunku swojej wrogości do sowietów, nakazano ich rozstrzelanie, które odbywało się na dwa możliwe sposoby. Pierwszym był strzał w tył głowy i kopanie w masowym grobie, drugim (dotyczącym żołnierzy wysokiej rangi) morderstwo w piwnicy domu przesłuchań.

Urban podnosi kwestię prawdopodobnej możliwości współpracy Gestapo i NKWD, jednak powołuje się na to, że niemożliwym jest, by rozkaz, jeśli wiedziały o nim Niemcy, szedł odgórnie. Decyzje o tuszowaniu zbrodni, kłamstwa odnośnie wysyłania więźniów do obozów pracy na mroźnej północy, stanowią ważną część publikacji, w której autor nie szczędzi negatywnych ocen w stosunku do władzy sowieckiej.

Food obraz autorstwa freepik - www.freepik.com